اشعار غلامرضا کافی

متن کامل رجز حماسی تنگه رو محکم بگیر با شعری از غلامرضا کافی و اجرای مصطفی قدمگاهی


با یاعلی دم بگیر
شورِ دمادم بگیر
دست به پرچم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

دریادل دلاور
مطیع امر رهبر
بزن به سیم آخر
دریا رو از دم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

رها نکن لنگرو
محکم بگیر سنگرو
ادارۀ تنگه رو
حق مسلم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

خیابونا دستِ ماست
دست ما، دستِ خداست
دشمن ما بی‌حیاست
دشمنِتو کم نگیر
تنگه رو محکم بگیر

دشمنو سرنگون کن
آمریکا رو زبون کن
دریا رو رنگ خون کن
شور مُحرّم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

خبر، خبر، خبردار
ماییم همیشه بیدار
اُحُد نمیشه تکرار
سنگرو محکم بگیر
تنگه رو محکم بگیر


متن کامل شعر تنگه رو محکم بگیر غلامرضا کافی:
پاشو پاشو دَم بگیر
پرچمو محکم بگیر
دست به پرچم بگیر
کارو  مُنَظَّم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

دریایی دلاور
رو عرشه شناور
بزن به سیم آخر
دریا رو از دم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

 
شهپادِتو  رها کن
اژدرِو رونما کن
دشمنو  کلِّه پا کن    
موج دمادم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

 
رها نکن لنگرو
محکم بگیر سنگرو
اجاره ی تنگه رو
حق مسلم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

 
خیابونا دستِ ماست
دست ما، دستِ خداست
دشمن ما بی حیاست
دشمنِتو کم نگیر
تنگه رو محکم بگیر

 
مذاکرات  وِل کن!
مردک  لات  ول کن!
این کُفُرات  ول کن
حرفشو شلغم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

دشمن‌و سرنگون کن!
اسرائیل‌و  زبون کن
دریا رو رنگ خون کن!
حسّ مُحرّم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

 
درس بگیر از اُحُد
جنگی که مغلوبه شد
گرچه بصیری تو خود
سنگرو محکم بگیر
تنگه رو محکم بگیر

می خواهم این که آیینه جان ببینمت 
کاری نکن که آینه گردان ببینمت 
 
پوشیده باش در دل من، مثل رازِ عشق 
باری چه حاجت است نمایان ببینمت 
 
ای گوهر نفیس، نَفَس در هوس مَزن 
در پرده باش تا که درخشان ببینمت 
 
زیبایی ات حَراج، به بازارِ تن مَباد 
پوشیده باش تا که فقط جان ببینمت 
 
لطف خداست این که لطیف است خلقتت 
حیف است این که بَرده ی شیطان ببینمت 
 
گوهر به حُقّه ی صدف آسوده خاطر است 
ایمن ز حُقّه بازی دوران ببینمت 
 
سخت است بَر تو تا گِرِهِ سُستِ روسَری 
می آید این که سخت پشیمان ببینمت 
 
چشم هوس فرا نرود از حصار جسم 
تا کی اسیر چشم هوس ران ببینمت 
 
دلشوره ام فقط نه به موی پریش توست 
آشفته ام که باز پریشان ببینمت 
 
زن زندگی ظرافت و زیبایی‌ات به جا 
کی در مقام شامخ انسان ببینمت 
فرق است در ترانه ی تاریکِ چَرت خوان، 
یا در بیانِ روشن قرآن ببینمت 
 
خواهی که زیر خواهش راعیل له شوی،  
یا در شکوه دختر عِمران ببینمت؟  
 
دین هَرزه، چند در پیِ ناقورِ این و آن؟ 
 آزاده باش تا که مسلمان ببینمت 
 
در اختیار توست که دوزخ نشین شوی 
یا در بهشت و سبزه ریحان ببینمت 
 
گُردآفریدِ عصر تویی، دخت نامدار! 
بر تارکِ تَبارکِ ایران ببینمت 
 
ای دختر عزیز من ای غنچه ی بهار! 
 چون بوی گل درآی که پنهان ببینمت 
 
ای گل به لاله‌های وطن خیره شو، مباد 
شرمنده ی مرام شهیدان ببینمت

آفت به باغ های هرات و مَزار زد
شطِّ شَتِه به نی شکرِ قندهار زد

شورابِ خون به بُندَرِ کاریزها رسید
موج عطش به ساحل قُندوز بار زد

وحشت به یال درهمِ غَژگاوها وزید
چوپانِ گول، سیخ به گرگانِ هار زد

غوغای غزنه بر قلمِ بیهقی گذشت
"بوسهو زوزنی" حسنک را به دار زد!

در جشنِ فاتحانِ مسلمان، بلا به دور!
والیّ چقدر فشفشه ی انفجار زد!

بیرق کشید شارعِ ریشو به آسمان
امّا تمام جوهر دین را کنار زد

دوشیزگان شیعه حلالِ حرامیان‌؛
اسلامِ کُفر دست به هر ننگ و عار زد

مرد خدا که ماشه ی رگبار خوش نداشت،
دست دعا به دامن پروردگار زد

در خون نشست کابل و افغان به پای خاست
تا هارِ فتنه را که تواند مهار زد!


اشاره ها:
بیت2
-بُندر: سرچشمه
-قُندوز: شهر و رودی در شمال شرقی افغانستان، در اصل کهن دژ.

بیت 3
-غَژگاو: گاوهای یالدار و پشمالو، اهلی و نیمه وحشی، بخشی از دام افغانستان.
-گول: احمق، نادان

بیت 4
بوسهو: آگاهانه ست( بوسهل).

چقدر آشنا می نمایی غریبه!
بگو از کجا از کجایی غریبه؟

در این شهر و این شب چه بی سرپناهی
نداری مگر آشنایی غریبه؟

دل نخل ها تازه شد از عبورت
مگر تو ولیّ خدایی غریبه؟

تو در آسمان نگاهت چه داری؟
که کردی دلم را هوایی غریبه

غبار کدامین سفر بر تو مانده ست؟
که گرد از دلم می زدایی غریبه...

تو را می شناسم تو را می شناسم
تو هم رنگ خون خدایی غریبه

کمین گاه دیو است این شهر این شب
مگر در دل من درآیی غریبه...


با حذف ابیات

 

فراق تو را آه نمی توان کشید
امروز
روز هوای پاک است..

 

ادکُلن های متفاوت
بی تفاوت از کنار هم می گذرند
عطر سلامی نمی شنوی...

 

باشو از شکوفه های گوجه می گوید
من از سیم خاردار
شاعر زمان خود باید بود.

نرگس گل زمستان است
زمستان است
گل نرگس!

 

پنجره ی باز خوابگاه حافظیّه:
سازمان غلّه و شاهچراغ
بعضی کبوتر حرمند
بعضی ها کفتر سیلو

 

شب خنجر آبدیده دارد در دست
خورشید به خون تپیده دارد در دست

از گودی قتلگاه بیرون آمد
ای وای سر بریده دارد دردست

 

شگفتا نگاه تماشایی اش را
شکیبایی اش را، شکیبایی اش را

نشسته ست در گوشه ی خانقاهی
غزل می کند درد تنهایی اش را

من این مرد شبگرد را می شناسم
و آن خشت بالین فردایی اش را

نسیمی هم از نازکی می تواند
به رقص آورد روح شیدایی اش را

شبی هم غم-آوای ساحل نشینان
برآشفت چشمان دریایی اش را

از آن پس به توفان و دریا سپردند
پری های عاشق غم-آوایی اش را

بخوان در دل دشت زخمی "شبانک"
غزل های مجروح صحرایی اش را

 

نرگس

گل زمستان است

زمستان است
گل نرگس!